Wat zijn ventriculaire tachyaritmieën?
Ventriculaire tachyaritmieën
Ventriculaire tachyaritmieën zijn hartritmestoornissen die beginnen in
de onderste kamers van het hart (de ventrikels).
Hoe worden tachyaritmieën vastgesteld?
- Elektrocardiogram
- Hartmonitor/Holter-monitor of event-recorder
Een gemakkelijke en betrouwbare manier om elke ritmestoornis vast te stellen is om een elektrocardiogram (ECG) te maken terwijl het abnormale ritme optreedt. Een ECG legt de elektrische activiteit van het hart vast op papier zodat de arts deze kan analyseren. Indien het ECG echter wordt gemaakt terwijl het hart geen tachyaritmie vertoont, kan het ECG vaak normaal lijken. De patiënt kan worden gevraagd een draagbare monitor te dragen, een Holter-monitor of event-recorder genaamd, om het hartritme te registreren wanneer de patiënt palpitaties (hartkloppingen of ‘gebons’ in de borst) voelt: vaak zijn dit de symptomen van een tachyaritmie.
Gedurende VT (ventriculaire tachycardie) kan het hart wel met 200-400 slagen per minuut kloppen. Dit ritme is vaak niet levensbedreigend maar kan symptomen als duizeligheid, kortademigheid en palpitaties (hartkloppingen) veroorzaken. Bij sommige personen kunnen ventriculaire tachycardieën leiden tot een ernstigere stoornis die bekend staat als ventrikelfibrillatie (VF). VT – ventriculaire tachycardie: snel regelmatig hartritme in de hartkamers.
Ventrikelfibrillatie is een levensbedreigende hartritmestoornis die begint in de hartkamers. Wanneer de ventrikels fibrilleren, ‘trillen’ ze meer dan dat ze bloed naar het lichaam pompen. Indien dit niet wordt behandeld, leidt deze stoornis tot een te lage zuurstoftoevoer naar de vitale organen, zoals de hersenen, longen of nieren. Wanneer dit gebeurt, treedt de dood zeer snel in (binnen 2-3 minuten). Dit staat bekend als plotselinge hartstilstand. VF – ventrikelfibrillatie: snel, onregelmatig (trillend) ritme in de hartkamers.
